Το άλμπουμ Slow Train Coming είναι ένα από τα αγαπημένα μου του Bob Dylan, ίσως γιατί ήταν το πρώτο που άκουσα από αυτόν τον μεγάλο καλλιτέχνη. Έχουν γραφτεί τόνοι από κριτικές ή ακόμη και βιβλία για την ζωή και το έργο του Dylan και θα γραφτούν περισσότερα τώρα που του απονεμήθηκε το Νόμπελ. Πολλοί τον κατηγόρησαν για την αμφιλεγόμενη στροφή που έκανε στην καριέρα αλλά κυρίως στην προσωπική του ζωή. Αυτή η αλλαγή ή ίσως καλύτερα η μετάλλαξη, οφείλεται κατά κύριο λόγο σε αυτό το άλμπουμ.

Το Slow Train Coming είναι αναμφίβολα ο πιο ‘’χριστιανικός’’ δίσκος που κυκλοφόρησε, όλοι οι στίχοι και οι τίτλοι των τραγουδιών το καταδεικνύουν αυτό πασιφανώς. Όπως δήλωσε και ο ίδιος σε συνεντεύξεις της εποχής, μετά την ολοκλήρωση του ένιωσε αναγεννημένος χριστιανός. Υπάρχει ένα ενδιαφέρον ανεκδοτολογικό περιστατικό που φανερώνει την επιρροή που άσκησε πάνω του εκείνη την περίοδο η προσωπικότητα και η ζωή του χριστού. Σε μια συναυλία του το 1978 στην Καλιφόρνια κάποιος θεατής του πέταξε έναν ασημένιο σταυρό πάνω στη σκηνή. Ο Dylan δεν συνήθιζε να μαζεύει τα αντικείμενα που κατέληγαν στη σκηνή, μια απροσδιόριστη παρόρμηση όμως τον έσπρωξε να σκύψει και να πάρει το σταυρό, βάζοντας τον στη τσέπη του. Το ίδιο βράδυ στο ξενοδοχείο, πήρε το σταυρό στα χέρια του και σύμφωνα με τα δικά του λεγόμενα, βίωσε ένα έντονο όραμα, ένιωσε την παρουσία του Χριστού στο δωμάτιο. Όπως δήλωσε, αισθάνθηκε το χέρι του Κυρίου πάνω του τόσο δυνατά, που άρχισε να τρέμει ολόκληρος. Από εκείνη τη μέρα η ζωή του και φυσικά όπως ήταν αναμενόμενο για έναν καλλιτέχνη, η προσωπική μουσική του πορεία, άλλαξε θεαματικά. Μπορεί το χαρακτηριστικό αυτό συμβάν να ακούγεται σήμερα φαιδρό, μπορεί όμως να μας βοηθήσει να καταλάβουμε το μέγεθος της εμμονής, των ιδιοτροπιών και της μεγαλομανίας που διακατείχε τον καλλιτέχνη, γνωρίσματα του χαρακτήρα του που υπάρχουν ακόμα και σήμερα νομίζω.

Σαν μουσικός ο Dylan επηρέασε την συντριπτική πλειονότητα των καλλιτεχνών του είδους του, θεωρείται δεκαετίες τώρα, ως ο πατριάρχης του folk rock μαζί με την Joan Baez. Ένας πρωτοκλασάτος μουσικός με αστείρευτη δημιουργική έμπνευση και προοδευτική διάθεση. Ένας τέτοιος καλλιτέχνης είναι αδύνατο να μην προκαλέσει αρνητικά σχόλια και κριτικές. Σε αυτό συνέβαλε και ο περίεργος, τραχύς και συχνά αλαζονικός χαρακτήρας του. Ο Dylan είναι μεγάλος μουσικός και ως έξυπνος άνθρωπος το ήξερε αυτό από τότε, από τις πρώτες μέρες της δισκογραφικής του πορείας. Αυτό τον έκανε να συμπεριφέρεται ενίοτε εριστικά και υπεροπτικά. Εν ολίγοις είναι από τους καλλιτέχνες που είτε λατρεύεις τρελά, όπως πολλοί οπαδοί του, είτα μισείς αδιάλλακτα.

Όπως είπε μερικά χρόνια αργότερα ο Dylan, τα τραγούδια αυτού του άλμπουμ τον φόβισαν λίγο, άλλαξαν δραματικά τον εσωτερικό του κόσμο και δεν σκοπεύει να ξαναγράψει τέτοιου είδους κομμάτια. Εμείς ως ακροατές νιώθουμε ευγνώμονες που μια τέτοια προσωπική αλλαγή λειτούργησε τόσο δημιουργικά στην καριέρα του. Τραγούδια σαν το Gotta Serve Somebody, Slow Train ή ακόμα και το When You Gonna Wake Up αποτελούν μικρά διαμάντια της παγκόσμιας ροκ σκηνής, ακούγονται ακόμα και σήμερα στο ραδιόφωνο ή σε ροκ κλαμπ ανά τον κόσμο, χρόνια μετά την ολοκλήρωση τους.

Το άλμπουμ όπως μπορεί να υποθέσει κάποιος μετά τη θρησκευτική μεταμόρφωση του Dylan, είναι γεμάτο από αργές, μελαγχολικές μελωδίες. Βρίθει από αυτό το χριστιανικό συναίσθημα προσμονής και ελπίδας, λειτουργεί καταπραϋντικά στη ψυχοσύνθεση του ακροατή. Θα έλεγα πως αποτελεί μια ελεγεία, όχι όμως θρήνου και απόγνωσης, αλλά αισιοδοξίας και μειλιχιότητας. Η ροή του άλμπουμ είναι σταθερή, αμετάβλητη, απλά σε παίρνει μαζί της και σε κουβαλάει με ευκολία και χωρίς τα τραντάγματα αλλοπρόσαλλων, μελωδικών κυμάτων, σαν σε πλησίστια βάρκα μέσα σε ένα γαλήνιο ωκεανό αναμονής και αδερφικής αγάπης. Ηχογραφήθηκε στο Music Shoals Sound Studio με παραγωγούς τους Jerry Wexler και Barry Beckett. Τέλος, θέλω με προσωπική μου ευχαρίστηση, να αναφέρω πως τις κιθάρες μαζί με τον Dylan, ηχογράφησε και ο αξιαγάπητος Mark Knopfler, ο γνωστός κιθαρίστας των Dire straits, προσθέτοντας τις αρμόζουσες στη φύση του άλμπουμ, μπλουζ πινελιές.

 

Από τον Θωμά Χατζηθωμά

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

Τον Πέτρο Μάρκαρη τον γνώρισα συγγραφικά πριν λίγα χρόνια και από την αρχή με κέρδισε με την αμεσότητα του λόγου του, την απλή και χωρίς περιττές φιοριτούρες γραφή του και φυσικά για όλους τους άψογα σκιαγραφημένους ήρωες του με κορυφαίο ασφαλώς τον μοναδικό αστυνόμο Χαρίτο. Νομίζω πως ο συγκεκριμένος χαρακτήρας θα μείνει στην ιστορία ως από τους πιο cult και πιο αληθινούς λογοτεχνικούς ήρωες που έχουν αναδείξει τα ελληνικά συγγραφικά δρώμενα. Δε νομίζω πως μπορεί να υπάρξει άνθρωπος που να διαβάσει ένα οποιοδήποτε βιβλίο του Μάρκαρη και να μη λατρέψει τον ήρωα του ακόμα κι αν το βιβλίο δε του αρέσει καθόλου. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να πλάσεις έναν χαρακτήρα, να τον εξελίξεις, να τον δεις να προχωράει στη ζωή και να προσαρμόζεται στις ανάγκες που δημιουργούνται με το πέρασμα των χρόνων και ταυτόχρονα να εξακολουθεί να είναι τόσο συμπαθής και αληθινός όπως ήταν στην αρχή.

Στην ‘’Άμυνα Ζώνης’’ ο Μάρκαρης ρίχνει κατευθείαν στα βαθιά τον ήρωα του καθώς από την αρχή πετάει το έγκλημα στην ιστορία του, το οποίο βέβαια δεν είναι παρά η άκρη του νήματος για όλα όσα ακολουθήσουν. Ο Χαρίτος πιέζεται από τη γυναίκα του, την Ανδριανή, να πάνε διακοπές σε νησί. Για κακή του τύχη όμως πέφτει πάνω σ' ένα σεισμό που γκρεμίζει τα μισά σπίτια του νησιού. Και σαν μην έφτανε αυτό, μέσα από το σεισμό ξεπετάγεται το πτώμα ενός άγνωστου άντρα. Τι να κάνει ο Χαρίτος ένα πτώμα, που λόγω του σεισμού δε θέλει κανείς να το αναλάβει; Το φορτώνεται και το φέρνει μαζί του στην Αθήνα.

Ξαφνικά, αντί των διακοπών, ο Χαρίτος βρίσκεται με το πτώμα ενός αγνώστου, που δεν ξέρει ούτε ποιος είναι ούτε γιατί τον σκότωσαν. Τα βάσανά του όμως δεν τελειώνουν εδώ. Ενώ ψάχνει ν' ανακαλύψει την ταυτότητα του πρώτου θύματος, ο προϊστάμενος του, του φορτώνει κι έναν δεύτερο φόνο. Όσο άγνωστο είναι το πρώτο θύμα τόσο πασίγνωστο είναι το δεύτερο: ένας ιδιοκτήτης νυχτερινών κέντρων, που τον γνωρίζει όλη η Αθήνα αλλά κανείς δε θέλει να μιλήσει γι' αυτόν. Μόλις αρχίζει να ψάχνει, πέφτει πάνω σ' ένα τείχος σιωπής. Καθώς θ' αρχίσει να ξετυλίγει το νήμα των δύο φόνων, ο Χαρίτος θα βρεθεί μπλεγμένος στον κόσμο των νυχτερινών κέντρων της Αθήνας, των ποδοσφαιρικών ομάδων της Γ΄ Εθνικής και των εταιρειών δημοσκοπήσεων. Κι ενώ σπάει το κεφάλι του ν' ανακαλύψει πώς συνδέονται όλα αυτά μεταξύ τους, κάποιοι που δε θέλουν να προχωρήσει η έρευνα του στήνουν διαρκώς παγίδες και κινδυνεύει να τεθεί σε διαθεσιμότητα...

Νομίζω ότι είναι μακράν το πιο ολοκληρωμένο βιβλίο του Πέτρου Μάρκαρη καθώς δε βασίζεται μόνο σε μια πολύ καλή υπόθεση αλλά έχει υφάνει ένα απίστευτο γαϊτανάκι εξελίξεων και γεγονότων που δεν αφήνει τον αναγνώστη να πάρει ανάσα αλλά ούτε και το περιθώριο να σκεφτεί ποιος είναι ο ένοχος. Εκεί που νομίζεις ότι κάτι πάει να αποκαλυφθεί, ένα νέο στοιχείο προκύπτει και αλλάζει όλα τα μέχρι τότε δεδομένα ξαφνιάζοντας σε αλλά και κάνοντας σε να αναρωτηθείς πού θα οδηγήσουν τελικά όλα αυτά.

Θεωρώ ότι γενικά η επιτυχία των βιβλίων του Μάρκαρη δε βασίζεται μόνο στο αστυνομικό μυστήριο αλλά κυρίως στο ότι όλοι του οι χαρακτήρες είναι άνθρωποι που ζουν την ίδια καθημερινότητα που ζούμε όλοι μας-με τη κίνηση στους δρόμους και το άγχος να τα προλάβουμε όλα- που αγωνιούν για τη δουλειά και τον μισθό τους, για το μέλλον των παιδιών τους και ζουν τις μικρές καθημερινές απολαύσεις με χιουμοριστικό και άκρως ρεαλιστικό τρόπο. Το να παρακολουθείς τον Χαρίτο για παράδειγμα να οδηγεί με το μοναδικό Μιραφιόρι του στο κέντρο της Αθήνας, περνώντας από Πανεπιστημίου και Σταδίου μέχρι Κολωνάκι, Παγκράτι και Κυψέλη, σε κάνει να νομίζεις ότι βρίσκεσαι δίπλα του ως συνοδηγός και κάνετε αυτές τις διαδρομές παρέα. Όλα αυτά βέβαια πλεγμένα με απίστευτο και αληθινό χιούμορ και που αποδεικνύουν ότι το καλό αστυνομικό μυθιστόρημα δε χρειάζεται να βασίζεται μόνο στη πλοκή για να θεωρηθεί εξαιρετικό.

Το 1995 εκδίδεται το πρώτο του αστυνομικό μυθιστόρημα του συγγραφέα «Νυχτερινό Δελτίο» και ακολουθεί το 1998 το «Άμυνα Ζώνης». Ο Μάρκαρης έκτοτε καθιερώνεται ως συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων. Τα βιβλία του γνωρίζουν επιτυχία στην Ελλάδα αλλά και σε πολλές άλλες χώρες, στις γλώσσες των οποίων έχουν μεταφραστεί (Γερμανικά, Ισπανικά, Γαλλικά, Ιταλικά, Τουρκικά, Νορβηγικά και πρόσφατα στα αγγλικά). Ο αστυνόμος Χαρίτος είναι ο νέος Μπέκας. Ο χαρακτήρας του γίνεται διάσημος και μαζί μ’ αυτόν οι γωνιές της Αθήνας, η νεοελληνική κοινωνία και ορισμένες πτυχές του σύγχρονου εγκλήματος αλλά και της Ελληνικής Αστυνομίας.

Συγγραφέας: ΠΕΤΡΟΣ ΜΑΡΚΑΡΗΣ

Εκδόσεις: ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ

Σελίδες: 460

Κατηγορία: ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

Έτος έκδοσης: 1998

 

Από την Ευδοξία Υψηλάντη

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

«Οι άνθρωποι είναι σαν τα παράθυρα βιτρώ. Γυαλίζουν και αστράφτουν όσο ο ήλιος φέγγει απ' έξω, αλλά όταν πέσει το σκοτάδι, η πραγματική τους ομορφιά αποκαλύπτεται μόνο από ένα εσωτερικό φως», γράφει η Ελβετο-αμερικανίδα ψυχολόγος Elisabeth Kubler-Ross. Έχετε σκεφτεί ποτέ πως τις βασικές μας αισθήσεις, αλλά και τις κύριες ικανότητές μας ως ανθρώπινα όντα, τις θεωρούμε δεδομένες; Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πως ζούνε οι άνθρωποι που στερούνται κάποια εξ' αυτών; Και κυρίως, έχετε προσπαθήσει να μπείτε στη θέση τους και να βιώσετε έστω και στο ελάχιστο, τη δική τους πραγματικότητα, την επίπονη αλήθεια της δικής τους ζωής, αλλά και το θάρρος που απαιτείται για να ξεπεράσεις τις δυσκολίες και να συνεχίσεις να ζεις; Όλα αυτά θίγει το νέο μυθιστόρημα του αγαπημένου Μένιου Σακελλαρόπουλου, που για μια ακόμα φορά, με ευαισθησία και τρυφερότητα, καταπιάνεται με ένα θέμα κοινωνικό θα λέγαμε, που όμως έχει πάρα πολλές προεκτάσεις και που σε προκαλεί να σκεφτείς ακόμα περισσότερα πράγματα.

Ο Αλέξανδρος Παυλής, πολιτικός μηχανικός σε οικονομικές δυσχέρειες και με μια σχέση προβληματική, στα σαράντα δύο του χρόνια, εξαιτίας ενός τροχαίου ατυχήματος, θα χάσει κάτι που ο ίδιος -όπως και όλοι μας- θεωρούσε δεδομένο. Την όρασή του! Το σοκ που δέχεται είναι μεγάλο και η αρχική του αντίδραση δεν είναι άλλη από το να αρνείται να δεχτεί τη νέα του κατάσταση, αλλά και το να κατηγορεί την σύντροφο του Άννα για ό,τι του συνέβη. Σύντομα, όμως, συνειδητοποιεί πως ο μοναδικός τρόπος να βοηθήσει τον εαυτό του και να προχωρήσει μπροστά στη ζωή του, δεν είναι άλλος από το να ζητήσει βοήθεια από το Κέντρο Εκπαίδευσης κι Αποκατάστασης Τυφλών. Εκεί θα γνωρίσει τη Μαργαρίτα, δασκάλα συστήματος ανάγνωσης Μπράιλ, η οποία και θα του ανοίξει νέες πόρτες και θα του μάθει, για πρώτη φορά στη ζωή του, να "βλέπει" καθαρά και να εκτιμάει περισσότερο τις μικρές χαρές που η ζωή έχει να προσφέρει.

Μια ανθρώπινη ιστορία ζωής που διδάσκει και συγκινεί βαθιά. Με ήρωες απλούς, απτούς, σύγχρονους, οικείους. Γνώριμες φυσιογνωμίες οι οποίες διακατέχονται από τα άγχη και τις ανασφάλειες που μεσουρανούν στη σημερινή εποχή, και οδηγούνται μοιραία σε εγωπαθείς συμπεριφορές και στην κοινωνική τους αποξένωση. Χαρακτήρες που έχει σμιλεύσει με περίσσεια αγάπη ο συγγραφέας, εστιάζοντας στην ψυχοσύνθεσή τους και στις τρομακτικές αλλαγές που συντελούνται μέσα τους υπο το βάρος των γεγονότων. Αφήνει τα ηνία της υπόθεσης στα χέρια τους και εκείνοι άλλοτε ακολουθώντας τη φωνή της λογικής, άλλοτε την καρδιά τους, και άλλοτε τον απύθμενο θυμό και την οργή τους, λαμβάνουν αποφάσεις που καθορίζουν το μέλλον τους. Η πλοκή δεν αναλώνεται σε μακροσκελείς περιγραφές και ανούσιες λεπτομέρειες, αλλά στηρίζεται στους διαλόγους, προσφέροντας στο κείμενο ζωντάνια, αμεσότητα και ενέργεια. Η κραυγή αγωνίας των ηρώων μπροστά στις αμετάκλητες αλλαγές συγκλονίζει τον αναγνώστη και παραδίδεται στις συναισθηματικές τους μεταπτώσεις, προσδοκώντας τη λύτρωσή τους και την επούλωση των πληγών τους.

Ακολουθώντας το μονοπάτι της ζωής του Αλέξανδρου, ο κ. Σακελλαρόπουλος εξυμνεί την ομορφιά της ψυχής των τυφλών συνανθρώπων μας, οι οποίοι καταφέρνουν καθημερινά να παραδίδουν μαθήματα αισιοδοξίας και πίστης. Συνάμα μας φέρνει σε επαφή με τις αμέτρητες δυσκολίες και τα εμπόδια που καλούνται να ξεπεράσουν για να ζήσουν φυσιολογικά. Απλά πράγματα αποκτούν άλλη διάσταση : το πώς ξεχωρίζεις τα χρώματα των ρούχων σου, πως μπορείς να διακρίνεις τα χαρτονομίσματα, το πώς κυκλοφορείς εντός και εκτός σπιτιού χωρίς να τραυματιστείς. Συνειδητοποίησα μέσα από τις λέξεις της Μαργαρίτας πόσο αγνώμονες είμαστε απέναντι στις αμέτρητες χαρές που μας προσφέρει η ζωή μας, και πόσα λίγα τελικά απολαμβάνουμε από όσα έχουμε τη δυνατότητα να γευτούμε. Υποκλίθηκα στην επιμονή και την υπομονή που υποδεικνύουν αυτοί οι αληθινοί ήρωες της ζωής, αλλά και στο πάθος τους για δημιουργία, για μάθηση, για βελτίωση των συνθηκών διαβίωσής τους. Διαπίστωσα πως κάθε γεγονός - όσο οδυνηρό κι αν φαντάζει - έρχεται για να μας οδηγήσει σε νέους δρόμους που δεν τολμούσαμε να φανταστούμε για τον εαυτό μας.

Ο συγγραφέας σε συνέντευξη του έχει αναφέρει: «Αυτό το ταξίδι στο πικρό σκοτάδι άλλαξε πολλά μέσα μου και με έκανε να σκέφτομαι διαφορετικά. [...] Στα βιβλία μου έχω προσεγγίσει πολλά δύσκολα θέματα –από ψυχιατρεία μέχρι φυλακές- αλλά αυτό το ταξίδι στον κόσμο των τυφλών δεν συγκρίνεται με κανένα. Πέρασαν μήνες ολόκληροι αφότου πέρασα τις φιλόξενες πύλες του Κέντρου Εκπαίδευσης και Αποκατάστασης Τυφλών (ΚΕΑΤ) στην Καλλιθέα, κι όμως νιώθω κάθε μέρα συγκλονισμένος. Κι είμαι ευτυχής που έκανα αυτή τη διαδρομή, νιώθοντας ότι με κάνει καλύτερο άνθρωπο...».

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

 

Από την Ευδοξία Υψηλάντη

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

Ένα ξεχωριστό βιβλίο είναι η σημερινή μας πρόταση από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Ο τίτλος λέγεται “Λίγη ζωή” της Χάνια Γιαναγκιχάρα.


Το μυθιστόρημα αρχίζει με την περιγραφή διαφόρων στιγμιότυπων από τη ζωή τεσσάρων φίλων, οι οποίοι ζουν στη Νέα Υόρκη. Δύο από αυτούς, ο Γουίλεμ, ωραίος επίδοξος ηθοποιός, κι ο Τζουντ, ιδιοφυής και αινιγματικός, που προορίζεται για δικηγόρος, ψάχνουν διαμέρισμα στην οδό Λίσπεναρντ στο Μανχάταν. Είναι όμως απένταροι και συναντούν δυσκολίες. Γι’ αυτό το ζήτημα, συζητούν με τους άλλους δύο, τον Τζέι Μπι, φιλόδοξο ζωγράφο, και τον Μάλκολμ, αρχιτέκτονα σε εταιρεία. Στα πρώτα φοιτητικά τους χρόνια συγκατοικούσαν όλοι σ’ ένα φτωχικό δωμάτιο, όπου δέθηκαν για πάντα. Είναι λευκοί και μαύροι, δεν πολιτικολογούν, αισθάνονται έλξη για κορίτσια και αγόρια, ενώ μερικούς τους απασχολεί η φυλή τους. Σιγά σιγά, μαθαίνουμε πως ο καθένας στον τομέα του πασχίζει για το καλύτερο και μάλιστα το επιτυγχάνει. Καθώς περνούν οι δεκαετίες, τους βλέπουμε να διατηρούν τη φιλία τους, να συγχρωτίζονται με άλλους ανθρώπους, να ωριμάζουν και να προσπαθούν να διαχειριστούν τη σεξουαλικότητά τους.

Θα πρέπει οπωσδήποτε να πω πρώτα απ’ όλα ότι, πέρα από τον όγκο του (800 σελίδες), πρόκειται για ένα βιβλίο ψυχολογικά σκοτεινό, τόσο ως θεματολογία όσο και ως ατμόσφαιρα, με ορισμένες εκτυφλωτικές «λιακάδες» που σχίζουν για λίγο τον μολυβένιο ουρανό του: στον πυρήνα του είναι το βαρύ θέμα της σεξουαλικής κακοποίησης στην παιδική ηλικία και θέτει το ερώτημα αν είναι δυνατόν η αγάπη (σε όλες της τις μορφές) να γιατρέψει αυτό το βαθύ τραύμα. Δύο ακόμα βασικά θέματα του βιβλίου είναι η δύναμη και η αντοχή της νεανικής φιλίας στη διάρκεια της ζωής –η οποία συμβαίνει και εξελίσσεται με τους δικούς της νόμους–, αλλά και κατά πόσο μια ενήλικη ζωή είναι πλήρης και ολοκληρωμένη για όσους συνεχίζουν να τη ζουν ως μετέφηβοι: μάλλον νομαδικά, με επίκεντρο τη δουλειά τους, με τους φίλους να είναι οι πιο σημαντικές ανθρώπινες σχέσεις τους και χωρίς να κάνουν παιδιά – μια τάση ολοένα αυξανόμενη στους τριαντάρηδες και σαραντάρηδες στις δυτικές κοινωνίες.

Σ’ ένα σχετικό κείμενό της, η μεταφράστρια του βιβλίου Μαρία Ξυλούρη, η οποία έχει γράψει και τις κατατοπιστικές σημειώσεις, εκτιμά ότι το βιβλίο απαιτεί τη συναισθηματική εμπλοκή των αναγνωστών, απαιτεί μια συναισθηματική αντίδραση, καλή ή κακή, πάντως όχι χλιαρή ή αδιάφορη.

Η Χάνια Γιαναγκιχάρα (1975), κάτοικος της Νέας Υόρκης, με πατέρα από τη Χαβάη και μητέρα από την Κορέα, θεωρείται ένα από τα ανερχόμενα αστέρια της αμερικανικής λογοτεχνίας. Εργάστηκε σε περιοδικά και το 2013 εξέδωσε το πρώτο της μυθιστόρημα, το "The people in the trees", που είχε ως θέμα την παιδική κακοποίηση. Το παρόν δεύτερο μυθιστόρημά της, επιλέχθηκε ως βιβλίο της χρονιάς από έντυπα όπως το «The Wall Street Journal» και το «Cosmopolitan», ενώ μπήκε στις βραχείες λίστες για το Βραβείο Booker και το National Book Award. Γιατί όμως αρκετοί κριτικοί (με ελάχιστες εξαιρέσεις), το εξύμνησαν, ενώ η προαναφερθείσα εφημερίδα της Γουόλ Στριτ έγραψε ότι «καθιερώνει τη Γιαναγκιχάρα ως μια από τις σημαντικότερες σύγχρονες Αμερικανίδες συγγραφείς»;

Έχοντας διαβάσει προσεκτικά το Λίγη ζωή μπορούμε να πούμε πως τα επαινετικά λόγια δεν είναι τυχαία, και πως η Γιαναγκιχάρα πράγματι έχει μεγάλες αφηγηματικές ικανότητες, διεισδυτική ματιά πάνω στα ανθρώπινα πάθη (κάθε είδους) και πλούσιες γνώσεις πάνω σε θέματα λογοτεχνίας και κινηματογράφου.

Το μυθιστόρημα αυτό έχει μια αναλογία με το θείο δράμα, με τις αρχαίες τραγωδίες, με τις τραγωδίες του Σαίξπηρ: βγαίνεις μέσα από τα σκοτεινά του βάθη εξαγνισμένος – καλύτερος άνθρωπος.

 

Από την Ευδοξία Υψηλάντη

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

Τον Ιούνιο του 2015 μια ομάδα φοιτητών του Stanford University δημοσίευσε μια έρευνα για τα οφέλη που παρέχουν στον ανθρώπινο εγκέφαλο οι αποδράσεις στη φύση. Αυτό στάθηκε αφορμή ώστε αρκετά ταξιδιωτικά sites να κάνουν αναφορές για το πως η επαφή μας με τη φύση μας επηρεάζει θετικά παραθέτοντας αποτελέσματα διαφόρων ερευνών.

 

Πολλές μελέτες έχουν πραγματοποιηθεί που αφορούν το συγκεκριμένο θέμα με μία ομάδα από Κορεάτες ερευνητές να παρακολουθούν ακόμα και με μαγνητική τομογραφία τις αντιδράσεις του εγκεφάλου των εθελοντών την ώρα που παρακολουθούσαν εικόνες από φυσικά τοπία. Συγκεκριμένα ανάμεσα στα πολλαπλά οφέλη ήταν η μείωση του θυμού, του φόβου και του άγχους ενώ παρατηρήθηκε αύξηση των θετικών συναισθημάτων. Πέρα από τη μείωση της πιθανότητας εμφάνισης ψυχολογικών προβλημάτων η επαφή με τη φύση συμβάλλει στη σωματική ευεξία μειώνοντας την αρτηριακή πίεση, τον καρδιακό ρυθμό, την ένταση των μυών, και την παραγωγή των ορμονών του στρες.

Με τις καθημερινές υποχρεώσεις όλο να αυξάνονται και τον προσωπικό ελεύθερο χρόνο να μειώνεται, προβάλλει επιτακτική η ανάγκη τα Σαββατοκύριακα να χαλαρώνουμε και να κάνουμε πράγματα που ωφελούν τον εαυτό μας. Και τι καλύτερο από το να πραγματοποιούμε μικρές αποδράσεις από την πόλη? Ακόμα καλύτερα όταν μπορούμε να τις συνδυάσουμε με ένα σπορ ή ένα χόμπι που μας ικανοποιεί. Και αν είσαι αρχάρια και δεν ξέρεις από πού να ξεκινήσεις, έχουμε ένα σύντομο οδηγό με τις επιλογές που έχεις για outdoor δραστηριότητες.


Hiking


Η πεζοπορία είναι η πιο εύκολη επιλογή αφού δεν χρειάζεται κάποια εξειδικευμένη γνώση ή εξοπλισμός και μπορούν να συμμετέχουν άτομα ασχέτως με τη φυσική τους κατάσταση. Για αρχή βρες μια εύκολη διαδρομή, σίγουρα θα υπάρχει κάποιος δημοφιλής προορισμός κοντά στην πόλη που μένεις και γνωρίζεις, διαφορετικά μια σύντομη έρευνα στο Internet θα σε βοηθήσει να επιλέξεις προορισμό. Πάρε την παρέα σου ή την οικογένεια σου, φόρεσε ένα ζευγάρι άνετα παπούτσια και ξεκίνα. Μια χαλαρή πεζοπορία μπορεί να συνδυαστεί και με picnic στη φύση.

 

Ορειβασία


Ορειβασία είναι ουσιαστικά το επόμενο επίπεδο από την πεζοπορία και η διαφορά τους είναι ότι στην ορειβασία ανεβαίνεις υψόμετρο. Το οποίο σημαίνει ότι η διαδρομή είναι πιο απαιτητική αφού είναι ανηφορική, ενώ οι καιρικές συνθήκες αλλάζουν όσο ανεβαίνεις. Μπορεί να συναντήσεις περισσότερο κρύο, αέρα, ακόμα και ομίχλη που μπορεί να σε κάνει να χάσεις τα σημάδια και να βγεις εκτός πορείας. Απαιτεί καλή φυσική κατάσταση, σωστό ρουχισμό και συνίσταται η χρήση ορειβατικών μπαστουνιών (μπατόν). Αν δεν έχεις εμπειρία, μπορείς να απευθυνθείς σε κάποιο ορειβατικό ή πεζοπορικό σύλλογο, ώστε να συμμετέχεις στις ομαδικές εξορμήσεις. Οι πιο extreme μπορούν να ασχοληθούν και με το χειμερινό βουνό, όπου λόγω του χιονιού απαιτείται καλός εξοπλισμός και τεχνογνωσία. Οι ορειβατικοί σύλλογοι σε συνεργασία με την Ελληνική Ομοσπονδία Ορειβασία και Αναρρίχησης (ΕΟΑΑ) διοργανώνουν κάθε χρόνο σχολές εκπαίδευσης που θα σου παρέχουν τις απαραίτητες γνώσεις.

 


Αναρρίχηση


odigos2

Το σπορ που όλοι αποκαλούν ορειβασία! Στην αναρρίχηση σκαρφαλώνεις στα βράχια κάνοντας χρήση ειδικού εξοπλισμού που σε προστατεύει από μια πιθανή πτώση. Όπως καταλαβαίνεις, πριν επιλέξεις αυτό το άθλημα, πρέπει να λάβεις εκπαίδευση για τη χρήση του εξοπλισμού και για την ασφάλεια σου και φυσικά δεν πρέπει να φοβάσαι τα ύψη. Το πιο εύκολο είναι να δοκιμάσεις σε μια αναρριχητική πίστα σε κλειστό χώρο όπου και θα προπονείσαι. Αν θέλεις να πας αμέσως στα βράχια, μπορείς να λάβεις εκπαίδευση σε σχολή της ΕΟΑΑ όπως στην ορειβασία ή να ψάξεις για εκδρομές που διοργανώνει κάποιος σύλλογος ή κάποιο ταξιδιωτικό γραφείο.


Mountain Bike


Εντάξει, δεν χρειάζεται να πας σε downhill απευθείας, αν διαθέτεις ποδήλατο μπορείς να ξεκινήσεις με εύκολα μονοπάτια και αν δεις ότι σε ενδιαφέρει, ανεβάζεις σταδιακά τη δυσκολία της διαδρομής. Αν έχεις ποδήλατο πόλης και δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις στο χωματόδρομο, τότε κάνε εξορμήσεις σε χωριά, είναι ωραίο να βλέπεις κάτι διαφορετικό και πιο χαλαρό στην ποδηλατοβόλτα σου. Αν πάλι δεν διαθέτεις ποδήλατο υπάρχουν αρκετά καταστήματα με ποδήλατα προς ενοικίαση. Πάρε την παρέα σου και κάντε μια διαφορετική εξόρμηση το Σαββατοκύριακο που έρχεται!


Canyoning – Σπηλαιολογία


odigos3


Canyoning είναι η διάσχιση τεχνικών φαραγγιών, δηλαδή φαράγγια που δεν είναι προσπελάσιμα με πεζοπορία και χρειάζονται καταβάσεις με σχοινιά (rapel). Σπηλαιολογία είναι η διάσχιση σπηλαίων που τις περισσότερες φορές χρειάζονται επίσης κατάβαση με σχοινιά. Για αυτό το λόγο αυτά τα δύο σπορ πάνε πολλές φορές πακέτο. Φυσικά και εδώ χρειάζεσαι εξοπλισμό και γνώση της χρήσης του, εξοικείωση με το ύψος και στην περίπτωση της σπηλαιολογίας να μην έχεις κλειστοφοβία. Επίσης στο canyoning το χειμώνα, αν θελήσεις, μπορείς να κάνεις υγρό φαράγγι, δηλαδή φαράγγι με τρεχούμενο νερό που μπορεί να μεταφράζεται σε κατάβαση από ορμητικούς καταρράκτες και βουτιές σε κολύμπες νερού! Αν δεν είσαι άνετη με το κολύμπι μην το δοκιμάσεις, γιατί μπορεί να γίνει πολύ επικίνδυνο για εσένα. Σε αυτή την περίπτωση το να απευθυνθείς σε ένα αντίστοιχο σύλλογο Canyoning ή Σπηλαιολογίας είναι η μόνη επιλογή.

 

Ski – Snowboard


Είναι χειμώνας? Έχεις σε κοντινή απόσταση κάποιο χιονοδρομικό κέντρο? Τότε έχεις όλα όσα χρειάζεσαι! Το θετικό με τα συγκεκριμένα σπορ είναι ότι δεν χρειάζεσαι εξοπλισμό ή γνώση. Όλα σου τα παρέχουν από το χιονοδρομικό το οποίο θα επισκεφθείς. Μπορείς να ενοικιάσεις από εκεί τον απαιτούμενο εξοπλισμό ενώ θα σου παραδώσουν και μάθημα με τις βασικές τεχνικές οπότε δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για αναβολή!


Surf – SUP


Αν πάλι είσαι θαλασσινός τύπος υπάρχουν επίσης πολλές επιλογές. Στην Ελλάδα δεν έχουμε, δυστυχώς, τα μεγάλα εντυπωσιακά κύματα που είναι η χαρά κάθε surfer, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχεις τη δυνατότητα να ασχοληθείς με το άθλημα. Τα νησιά του Ιονίου, για παράδειγμα, έχουν ιδανικές συνθήκες για θαλάσσια σπορ. Αν θέλεις να ασχοληθείς με το surf, ψάξε για κοντινή παραλία που γίνονται μαθήματα. Αν πάλι θες κάτι πιο χαλαρό, το SUP (stand up paddle surfing) είναι μια καλή επιλογή. Σίγουρα έχεις δει σε κάποια παραλία κάποιον να είναι όρθιος πάνω σε μια σανίδα surf, κρατώντας ένα κουπί στο χέρι. Ε, αυτό είναι το SUP! Στις περισσότερες παραλίες που ενοικιάζουν εξοπλισμό για θαλάσσια σπορ θα βρεις ώστε να δοκιμάσεις.


Canoe Kayak – Rafting


odigos4

Είτε είσαι δίπλα σε θάλασσα, είτε σε ποτάμι έχεις τη δυνατότητα να ενοικιάσεις ένα kayak και να κάνεις τη βόλτα σου. Θα βρεις συνήθως σε συνεργασία με κάποιο ταξιδιωτικό γραφείο εναλλακτικού τουρισμού. Το χειμώνα, που τα ποτάμια είναι πιο ερμητικά, μπορείς να δοκιμάσεις και rafting. Σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να απευθυνθείς σε κάποιο γραφείο που διοργανώνει ανάλογες εξορμήσεις, γιατί η ομάδα και ο έμπειρος εκπαιδευτής είναι απαραίτητοι.

 

Καταδύσεις


Μια από τις πιο ευχάριστες θαλάσσιες δραστηριότητες. Σου δίνει τη δυνατότητα να εξερευνήσεις το βυθό, να βρεθείς αντιμέτωπος με ένα εντελώς καινούριο και διαφορετικό περιβάλλον και να δοκιμάσεις τα όρια σου. Το καλοκαίρι αρκετές σχολές έχουν γραφεία σε παραλίες από όπου μπορείς να προμηθευτείς τον απαραίτητο εξοπλισμό και φυσικά ένα έμπειρο εκπαιδευτή που θα είναι συνεχώς μαζί σου.


Kitesurf ή Windsurf


odigos5

Και τα δυο αθλήματα απαιτούν χρήση σανίδας και ιδανικές συνθήκες αέρα. Το Kitesurf είναι το άθλημα όπου χρησιμοποιείς μία σανίδα που μοιάζει με αυτή που χρησιμοποιούν στο snowboard και ένα “αετό” (kite) που μοιάζει με αλεξίπτωτο. Στο windsurf χρησιμοποιείς μια σανίδα που μοιάζει με του surf, η οποία έχει πάνω ένα πανί με το οποίο ελέγχεις την πορεία σου. Τα πρώτα μαθήματα για αυτά τα σπορ γίνονται ή στη στεριά ή σε κάποια λίμνη ώστε, πριν μπεις στο νερό, να μπορείς να καθοδηγήσεις τον αετό ή το πανί σου, σύμφωνα με τον αέρα. Αν δεν είσαι εξοικειωμένη με το κολύμπι καλύτερα να μην δοκιμάσεις ένα θαλάσσιο σπορ γιατί μπορεί να γίνει αρκετά επικίνδυνο. Σε αυτά τα αθλήματα που έχεις να υπολογίσεις κάτι τόσο απρόβλεπτο όπως είναι η θάλασσα και ο αέρας θα πρέπει να έχεις λάβει πολύ καλή εκπαίδευση. Ψάξε για την πιο κοντινή σου σχολή και κάνε ένα δοκιμαστικό. Ο εξοπλισμός σου παρέχεται από τη σχολή.


Ιστιοπλοΐα


Η ιστιοπλοΐα είναι μια δραστηριότητα που έχει να σου δώσει πάρα πολλά θετικά. Πέρα από την απόλυτη ηρεμία που σου προσφέρει και μόνο η θέα του απέραντου γαλάζιου, το να γνωρίζεις πώς να χειριστείς ένα σκάφος σου δίνει τη δυνατότητα για κοντινά ταξίδια και πρόσβαση σε απόμερες παραλίες. Είναι μια ομαδική δραστηριότητα αφού όλοι όσοι είναι πάνω στο σκάφος έχουν ένα ρόλο και πρέπει να συνεργαστούν μεταξύ τους για μια ομαλή πορεία. Πέρα από τα ημερήσια ή τα διήμερα ταξίδια που μπορείς να κάνεις μην ξεχνάς ότι είναι ο καλύτερος τρόπος να επισκεφθείς αρκετά νησιά μέσα σε λίγες ημέρες για τις καλοκαιρινές σου διακοπές. Γενικά όσοι το δοκίμασαν το λάτρεψαν! Αν τα πλοία σου φέρνουν ναυτία μπορεί να σου είναι λίγο δυσάρεστη εμπειρία στην αρχή αλλά με τη λήψη ειδικής αγωγής θα μειωθούν αισθητά τα συμπτώματα. Ενημερώσου από κάποιον Ιστιοπλοϊκό Σύλλογο για τις ημερομηνίες της επόμενης σχολής, γιατί φυσικά για να χειριστείς σκάφος θα πρέπει να διαθέτεις και το αντίστοιχο δίπλωμα.


Αλεξίπτωτο πλαγιάς (Paragliding)


odigos6

Για τις πιο extreme υπάρχουν και τα εναέρια σπορ. Εκεί είναι που χρειάζεσαι λίγο παραπάνω θάρρος αφού έχεις να αντιμετωπίσεις τον παράγοντα του ύψους και γενικά βγαίνεις πολύ έξω από τα συνηθισμένα. Το ευκολότερο που μπορείς να βρεις να ασχοληθείς είναι το αλεξίπτωτο πλαγιάς που είναι αυτό που λέει το όνομα του! Έχεις δεμένο πάνω σου έναν “αετό”, είσαι σε μια πλαγιά, παίρνεις φόρα και έφυγες! Εντάξει δεν είναι τόσο απλό όσο ακούγεται, τις πρώτες φορές θα είσαι δεμένη μαζί με τον εκπαιδευτή και θα χειρίζεται εκείνος το αλεξίπτωτο. Όταν έχεις πάρει την απαιτούμενη εκπαίδευση και νιώθεις άνετα θα μπορείς πλέον να κάνεις την πορεία χωρίς επίβλεψη. Σαν σκέψη μπορεί να είναι λίγο τρομακτικό αλλά τα εναέρια αθλήματα σου δίνουν την αίσθηση ότι πετάς, που είναι ανεκτίμητο.

 

Ελεύθερη πτώση


Ίσως το πιο δύσκολο σε απόφαση σπορ που μπορείς να επιλέξεις αφού πρέπει κυριολεκτικά να βουτήξεις στο κενό. Υπάρχουν διάφορα στυλ με το πιο συχνό για αρχάριους να είναι το Tandem όπου είσαι δεμένη μαζί με το εκπαιδευτή, θα πέσετε μαζί και αυτός αναλαμβάνει να ανοίξει το αλεξίπτωτο, οπότε είσαι σίγουρη ότι δεν θα πάει τίποτα στραβά. Ανάλογα με τη σχολή μπορεί να βρεις και ελεύθερη πτώση όπου βουτάς μόνη και ανοίγεις μόνη το αλεξίπτωτο. Δεν υπάρχουν αρκετές σχολές στην Ελλάδα οπότε αν δεν μένεις κοντά σε μέρος που υπάρχει είναι αρκετά δύσκολο να ασχοληθείς με αυτό. Πάντα όμως μπορείς να συνδυάσεις ένα ταξίδι με την εμπειρία της ελεύθερης πτώσης!


Γενικά τα Σαββατοκύριακα και τα ελεύθερα απογεύματα υπάρχουν αρκετά πράγματα που μπορείς να κάνεις ακόμα και στην πόλη για να ξεφύγεις λίγο από τους αγχωτικούς ρυθμούς της καθημερινότητας. Ένας περίπατος στο πάρκο ή δίπλα στη θάλασσα, μια όμορφη βόλτα με το ποδήλατο, λίγο jogging που θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα και πολλά παιχνίδια! Πάρε ένα hula hoop, παιχνίδια joggler, ένα Frisbee, slackline ή οτιδήποτε άλλο σου έρθει στο μυαλό. Κάνε την ζωή σου πιο παιχνιδιάρικη, γέλα με την καρδιά σου και γέμισε όμορφες αναμνήσεις.

 


Από την Γεωργία Δόξα

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

Μια από τις ακριβότερες παραγωγές των τελευταίων χρόνων, μπορείτε να παρακολουθήσετε στο «Θέατρο Πάνθεον» τις γιορτές. Ο λόγος για το έργο του Μπέρναρ Σω «Πυγμαλίων-Ωραία μου κυρία», μια τρυφερή κομεντί εποχής που ξεχειλίζει από χιούμορ, συναίσθημα, τρυφερότητα αλλά και καυστικά σχόλια του συγγραφέα για την αστική τάξη της εποχής του....

Πρόκειται για ένα ρομάντζο με χιούμορ και συναίσθημα που εστιάζει στην προσπάθεια ενός διανοούμενου καθηγητή Γλωσσολογίας στο Λονδίνο του 1912 να μεταμορφώσει μια άξεστη ανθοπώλισσα από το Κόβεντ Γκάρντεν σε μια κυρία της υψηλής κοινωνίας… Ο καθηγητής Ουίλιαμ Χίγγινς βάζει στοίχημα ότι μπορεί να μετατρέψει ένα λαικό αμόρφωτο κορίτσι, την Ελίζα Ντούλιτλ, σε πραγματική αριστοκράτισσα έτσι που κανείς να μην καταλάβει την καταγωγή της… Η εκπαίδευση της Ελίζας αρχίζει φυσικά με πολλά προβλήματα και αναποδιές μιας και δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο να φτιάξεις έναν καινούργιο άνθρωπο μέσα σε έξι μήνες… Σε αυτήν την “κωμική” διαδικασία της μεταμόρφωσης επιστρατεύονται και άλλοι, όπως ο φίλος του καθηγητή Χίγγινς , η μητέρα του και πολλοί ακόμα…. Κάποια στιγμή η Ελίζα είναι έτοιμη να κάνει την πρώτη της δημόσια εμφάνιση στη μεγάλη δεξίωση της Πρεσβείας…. Θα καταφέρει αυτό το “χαμίνι” του Κόβεντ Γκάρντεν να πείσει για νεαρή αριστοκράτισσα εκ Παρισίων, όπως την παρουσιάζουν; Και πώς περιπλέκονται ακόμα περισσότερο τα πράγματα όταν ο αλαζονικός και σνομπ καθηγητής Χίγγινς αρχίζει να ερωτεύεται το δημιούργημά του;

Το έργο έγινε γνωστό στην Ελλάδα με τον τίτλο «Ωραία Μου Κυρία» το 1959, με την παράσταση της Αλίκης Βουγιουκλάκη στον πρώτο της πρωταγωνιστικό ρόλο στο θέατρο, αλλά και από το ομότιτλο μιούζικαλ του Τζωρτζ Κιούκορ το 1964 με την Ώντρευ Χέμπορν και τον Ρεξ Χάρισον. Αποτελεί το πιο δημοφιλές έργο του μεγάλου Άγγλου δραματουργού και έχει παρουσιαστεί με τεράστια πάντα επιτυχία σε όλες τις σκηνές του κόσμου….

Άψογη η μετάφραση και η σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Ρήγα, ο οποίος υπογράφει μαζί με τον Ησαία Ματιάμπα και την μουσική επιμέλεια της παράστασης. Ο Αλέξανδρος Ρήγας κατάφερε να δώσει όλες τις συγκινητικές διαστάσεις, το χιούμορ αλλά και τις καυστικές αιχμές του συγγραφέα για την ανώτερη οικονομικά τάξη.

Ατού της παράστασης είναι τα μεγαλοπρεπή σκηνικά του καταξιωμένου Μανώλη Παντελιδάκη καθώς πιστά στην ατμόσφαιρα της εποχής είναι τα υπέροχα κουστούμια του Απόλλωνα Παπαθεοχάρη. Ταιριαστοί οι φωτισμοί του Χρήστου Τζιόγκα.

Έκπληξη προκαλεί η ερμηνεία της Δήμητρας Ματσούκα, ως Ελίζα Ντούλιτλ. Η ηθοποιός δούλεψε σε βάθος το ρόλο της και έκτισε μια "Ωραία μου κυρία", όπως ακριβώς την οραματίστηκε ο συγγραφέας. Κρατά μια απόλυτη ισορροπία ανάμεσα στις κωμικές στιγμές αλλά και ιδιαίτερα φορτισμένες συγκινησιακά στιγμές της ηρωίδας. Από ένα πάμφτωχο κορίτσι που πουλάει λουλούδια στο δρόμο, μεταμορφώνεται σιγά σιγά σε μια αληθινή πριγκίπισσα.

O έμπειρος ηθοποίος Κώστας Κόκλας ερμηνεύει τον διανοούμενο καθηγητή και τζέντλεμαν Ουίλιαμ Χίγκινς, ενώ η Μπέτυ Λιβανού, με αρκετά χρόνια υποκριτικής θητείας στην πλάτη της, υποδύεται εξαιρετικά την κυρία Χίγκινς.

Ο Παύλος Χαικάλης είναι αναμφισβήτητα ειδικός στην κωμωδία, ερμηνεύοντας την κατάλληλη ατάκα στον σωστό χρόνο. Στο ρόλο του συνταγματάρχη Πρίτσαρντ έβγαλε άφθονο γέλιο, χωρίς καμία προσπάθεια.

Ο Περικλής Αλμπάνης έχοντας στην θεατρική του θητεία παίξει ουκ ολίγες φορές τον υπηρέτη, έπλασε για άλλη μια φορά έναν απολαυστικό ρόλο. Και απέσπασε γέλιο αλλά και πολλά χειροκροτήματα από το κοινό. Υποδύεται ανεπανάληπτα τον πιστό υπηρέτη Ζόρζ, έναν σνόμπ χαρακτήρα, ενώ έβγαλε με απόλυτο μέτρο τις γκέι αποχρώσεις του ήρωα, χωρίς καμία επιθεωρησιακή διάσταση.

Κωμικές αποχρώσεις έχει και ο ρόλος της Χριστίνας Θεοδωροπούλου ως κυρία Εισφορντ Χίλ ξεδιπλώνοντας μέσα από αυτό το έργο και ένα αστείρευτο κωμικό ταλέντο που εκπλήσσει τους θεατές ως αριστοκράτισσα Μαίρη Ντέξτερ, η οποία όμως αποφασίζει να μιλήσει …. σε αργκό λεξιλόγιο.Ουσιαστικός ήταν ο Ορέστης Τζιόβας που παίζει τον κάπως δειλό Φρέντι Ντέξτερ με την γοητεία του ζεν πρεμιέ και απόλυτα πειστική η Γαλήνη Τσεβά ως κυρία της καλής κοινωνίας.

Ο Αντώνης Καφετζόπουλος δεν νομίζω να δυσκολεύτηκε με τον ρόλο του μπαγαμπόντη και λίγο μάγκα πατέρα της Ελίζας , αφού στο παρελθόν έχει παίζει αντίστοιχους ρόλους.Τον ρόλο της εύσωμης αλλά και τόσο ερωτικής Μαίρης Λού, ενσαρκώνει η Γιούλη Αγγελή, η οποία καταφέρνει να κλέβει την παράσταση με τα νάζια της και το χιούμορ της.

Πάντα απολαυστικός ο Θωμάς Παλιούρας στο ρόλο του Τζίμυ, ενώ ιδανική στο ρόλο της Κλάρα Ντεξτερ η Έλενα ΜεντζελουΓιώργος Μπανταδάκης, από τους πιο ελπιδοφόρους ηθοποιούς της νέας γενιάς, υποδύεται τον Τόμ. Γνώστης όχι μόνο της υποκριτικής τέχνης, αλλά και του χορού και του τραγουδιού αλωνίζει στην τεράστια σκηνή του θεάτρου «Πάνθεον», με την δυναμική ενός φτασμένου στάρ.


Συγγραφέας: Μπέρναρντ Σω
Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Ρήγας
Σκηνικά: Μανόλης Παντελιδάκης
Κοστούμια: Απόλλων Παπαθεοχάρης
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Μουσική Επιμέλεια: Αλέξανδρος Ρήγας, Ησαΐας Ματιάμπα
Κίνηση: Θοδωρής Πανάς
Φωτογραφίες Παράστασης: Βαγγελής Κυρής, Μιχάλης Τερζάκης
Βοηθοί Σκηνοθέτη: Σταμάτης Πατρώνης, Μαρία Οικονομίδη


Πρωταγωνιστούν οι ηθοποιοί:

Κώστας Κόκλας, Δήμητρα Ματσούκα, Παύλος Χαϊκάλης, Χριστίνα Θεοδωροπούλου, Ορέστης Τζιόβας, Ησαϊας Ματιάμπα, Περικλής Αλμπάνης, Γαλήνη Τσεβά, Θωμάς Παλιούρας, Ιάσων Παπαματθαίου και ο…Αντώνης Καφετζόπουλος

Στον Ρόλο Της Κυρίας Χίγγινς: Μπέτυ Λιβανού

Συμμετέχουν ακόμα οι:

Γιούλη Αγγελή, Δημήτρης Γαλάνης, Γιώργος Γκολφινόπουλος, Κωνσταντίνα Λουλούδη, Έλενα Μετζέλου, Γιώργος Μπανταδάκης, Ελευθερία Παρασκευά, Δημήτρης Τσιώκος, Κωνσταντίνος Φασίλης

Ημέρες και Ώρες παραστάσεων: Τετάρτη, Πέμπτη στις 8:00μ.μ. – Παρασκευή, Σάββατο στις 9:00μ.μ. – Κυριακή στις 7:00μ.μ.

Τιμές εισιτηρίων:

Πλατεία: 25€, 30€ & 40€, Θεωρείο Α΄: 15€, 25€ & 30€, Θεωρείο Β΄: 15€ & 25€
Μειωμένο (Φοιτητικό, ΑΜΕΑ, Πολύτεκνοι, άνω των 65) και Ανέργων: 15€ σε συγκεκριμένες ζώνες

 

Από την Ευδοξία Υψηλάντη

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

Μια όμορφη πρόταση για να περάσετε ένα ψυχαγωγικό δίωρο είναι η παράσταση “Ομερτά - Η σιωπή των αντρών” σε σκηνοθεσία του Κώστα Σπυρόπουλου στο θέατρο Ήβη.

Το σκηνικό: το σαλόνι ενός σπιτιού στην Άρτα. Λίγο κιτς, άλλωστε είναι το σαλόνι ενός πρώην πετυχημένου ποδοσφαιριστή,του Μάξιμου Μαντά ( Κώστας Σπυρόπουλος), στην επαρχία. Μαζί με τον δεύτερο της παρέας, Παύλο Μπατσαφλιά (Θανάσης Ευθυμιάδης), γιατρό, περιμένουν τον τρίτο, Σίμο Σίμου (Γιώργο Γαλίτη), για να περάσουν μια ανδρική βραδιά, ως συνήθως. Όταν όμως αυτός εμφανίζεται τους φορτώνει ένα τεράστιο πρόβλημα, για το οποίο ζητά την βοήθεια των φίλων του και επικαλείται τον όρκο σιωπής μεταξύ τους.

Το έργο είναι βασισμένο στο “Nos femmes” του πολυβραβευμένου Γάλλου συγγραφέα Ερίκ Ασούς. Το διασκεύασαν ο Κώστας Σπυρόπουλος και η Κατερίνα Μπέη.

Ο Κ. Σπυρόπουλος είναι εξαιρετικός στην σκηνή, γιατί πέρα από την βλάχικη προφορά του σε όλη την παράσταση που χαρίζει άφθονο γέλιο, δημιουργεί έναν εξαιρετικό χαρακτήρα. Θα πρέπει να του δώσουμε τα εύσημα και για την πετυχημένη σκηνοθεσία.

Ο Ευθυμιάδης πολύ καλός ειδικά στο δεύτερο μέρος με έναν καθηλωτικό μονόλογο. Κινείται άνετα στη σκηνή, με απόλυτη φυσικότητα και καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον του κοινού πάνω του σε όλο το έργο.

Ο Γαλίτης με κάπως μικρότερο ρόλο από τους άλλους αλλά με κωμικές και απολαυστικές στιγμές.

Και οι τρεις διαμορφώνουν μια πολύ δεμένη ομάδα επί σκηνής που δεν αφήνει χώρο για άλλον ηθοποιό. Πραγματικά δεν σου λείπει ούτε η παρουσία γυναίκας ηθοποιού, ούτε τέταρτου άνδρα. Αυτοί οι τρεις ΕΙΝΑΙ το έργο και κυριολεκτικά τα δίνουν όλα στη σκηνή.

Αξίζει να σημειωθεί το τραγούδι που γράφτηκε για την συγκεκριμένη παράσταση σε μουσική του Γιώργου Σαμπάνη, στίχους της Ελένης Γιανατσούλια και ερμηνευτή τον Πάνο Κιάμο.

Ο φωτισμός υποστηρίζει τους ηθοποιούς πολύ καλά και δίνει την απαραίτητη έμφαση στην υπόθεση εκεί που χρειάζεται.

Παρότι, λοιπόν, το έργο είναι γεμάτο πετυχημένες ατάκες και έξυπνα λογοπαίγνια, δεν είναι καθόλου ανούσιο και απλώς διασκεδαστικό. Θίγει σύγχρονα και διαχρονικά θέματα, προβληματίζει για την ανδρική φιλία του σήμερα και τα όρια της, τον συζυγικό βίο, τις σχέσεις γονέων με παιδιά, τον επαγγελματικό βίο, το κοινωνικό φαίνεσθαι και την ματαιοδοξία του μέσου ανθρώπου, την συμμόρφωση στο νόμο αλλά πάνω από όλα για αυτά τα πράγματα που δίνουν νόημα στη ζωή του μέσου ανθρώπου και τα ανεκπλήρωτα όνειρα του.

Το πώς όλο αυτό ντύνεται με άφθονο γέλιο είναι το αποτέλεσμα της μαεστρίας του συγγραφέα και του σκηνοθέτη. Και στους δυο αξίζει ένα μεγάλο μπράβο. Θαύμασα την απόδοση στα ελληνικά ενός ξενόγλωσσου έργου. Σίγουρα χρειάστηκε αρκετή έμπνευση.

Ταυτότητα παράστασης
Απόδοση-Διασκευή: Κώστας Σπυρόπουλος, Κατερίνα Μπέη
Σκηνοθεσία: Κώστας Σπυρόπουλος
Σκηνικά: Γιάννης Μουρίκης
Κοστούμια: Νικόλ Παναγιώτου
Μουσική: Γιώργος Σαμπάνης
Στίχοι: Ελένη Γιανατσούλια
Το τραγούδι ερμηνεύει ο Πάνος Κιάμος
Παραγωγή: ΚΣ Productions


Πρωταγωνιστούν οι ηθοποιοί:

Κώστας Σπυρόπουλος, Θανάσης Ευθυμιάδης και Γιώργος Γαλίτης.
Θέατρο: Ήβη, Σαρρή 27 Ψυρρή
Τιμές: 15€ και 10€
Διάρκεια: 120' με διάλειμμα
Τετάρτη 20:00
Πέμπτη 21:00
Παρασκευή 21:15
Σάββατο 21:15
Κυριακή 20:00

 

Από την Ευδοξία Υψηλάντη

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

“Ήταν μια φορά... «μια φορά» που από το πολύ που τη διηγήθηκαν ακούστηκε τόσες φορές... που έγινε πραγματικότητα”.

«Πάντα υποστήριζα ότι τα βιβλία μου αποτελούν, απλώς, ένα υλικό για το νου, ότι βοηθούν τον αναγνώστη να στοχαστεί για τον κόσμο και τον εαυτό του. να σκεφτεί τι δρόμο έχει χαράξει στη ζωή με όσα έκανε και όσα δεν μπόρεσε να κάνει. να αναλογιστεί όλα όσα συνέβηκαν και, πάνω απ' όλα, που οδηγείται ο ίδιος και που θα ήθελε να οδηγηθεί.

Το μόνο πράγμα που θέλω απ' τα βιβλία μου, είναι να χρησιμεύσουν στους άλλους όπως χρησίμευσαν σ' εμένα άλλα βιβλία. να μπορέσουν να γίνουν δρόμος για κάποιους, επιβεβαίωση για κάποιους άαλλους, αφορμή για όσους θέλουν να βρουν μια σύντομη διέξοδο, να ξεφορτωθούν ένα βάρος, να δουν με νέα ματιά κάποιο παλιό τους πρόβλημα.

Το εργαλείο που χρησιμοποιεί αυτό εδώ το βιβλίο, είναι η μαγική τέχνη της αφήγησης μιας ιστορίας που σου ανοίγει πόρτες αγνοημένες, δυνατότητες που δεν τις είχες φανταστεί, δρόμους που δε βάδισες ακόμα».

Το βιβλίο του Χορχέ Μπουκάι “Ιστορίες να σκεφτείς” περιέχει 27 ιστορίες που η πλειονότητα τους - εκτός από λίγες δικές του εμπνεύσεις - αντιστοιχούν στην προσωπική του εκδοχή παλιών αφηγήσεων, απ' όλες τις παραδόσεις του κόσμου, όπως ποιήματα συγγραφέων που θαυμάζει, ιστορίες αστικών μύθων αλλά και προσαρμογές σύγχρονων και άγνωστων συγγραφέων.

Μέσα από τις ιστορίες αυτές ο συγγραφέας βάζει τον αναγνώστη να σκεφτεί τι κρύβεται πίσω από τις λέξεις, τι υπονοείται αλλά και να ανακαλύψει πτυχές του εαυτού του, που δεν τις γνώριζε, τις έκρυβε, τις είχε ξεχάσει ή πολύ απλά δεν μπορούσε να τις εκφράσει. Οι περισσότερες ιστορίες αφήνουν στον αναγνώστη ένα χαμόγελο στα χείλη. Είναι ιστορίες για μικρούς και μεγάλους, που όσες φορές και αν τις διαβάσεις, σε οποιαδήποτε στιγμή της ζωής σου, ανακαλύπτεις πάντα αυτές τις κρυμμένες αλήθειες.

Ο Μπουκάι πιστεύει ότι “με τις ιστορίες κοιμούνται τα παιδιά και ξυπνούν οι μεγάλοι” και αυτή η συγγραφική του απόπειρα είναι η απόδειξη: διαβάζοντας τα κείμενα του ο αναγνώστης αισθάνεται χαλάρωση σαν κάποιος να του διηγείται παραμύθι, παρόλα αυτά νιώθει την συνείδηση του να ξυπνά και να ζητά εξηγήσεις.Ποιος είναι όμως ο Χορχέ Μπουκάι; Γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Είναι γιατρός και ψυχοθεραπευτής της σχολής Γκεστάλτ, ειδικεύτηκε στη θεραπεία των νοητικών ασθενειών εργαζόμενος αρχικά σε νοσοκομεία και κλινικές και, εν συνεχεία, δίνοντας διαλέξεις σε ιδρύματα, κολέγια, θέατρα, καθώς και σε ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Μονίμως και παντού προσκεκλημένος, προσπαθεί να παρίσταται σε μαθήματα, σεμινάρια και συνέδρια στην Αργεντινή, την Ουρουγουάη, τη Χιλή, το Μεξικό, τις Η.Π.Α., την Ιταλία, την Ισπανία ...

Ειδικευθείς στην ψυχοθεραπευτική προσέγγιση Γκεστάλτ, θεωρεί ότι η ζωή μας πρέπει να μας απασχολεί σε σχέση με το παρόν και να μην αγκιστρωνόμαστε στις μνήμες του παρελθόντος, καθώς και στο μέλλον εφ' όσον αυτό είναι κάτι που δεν υπάρχει. Η ψυχοθεραπεία Γκεστάλτ, δίνοντας έμφαση στη διαλεκτική σχέση ψυχοθεραπευτή και θεραπευόμενου, βοηθά το άτομο να αναλαμβάνει την ευθύνη της ύπαρξης του και να προσαρμόζεται δημιουργικά στα νέα δεδομένα, ώστε να φτάσει κοντά στην αυτεπίγνωση.

Άλλα βιβλία του Μπουκάι που έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά είναι: Βασίσου πάνω μου, Να σου πω μια ιστορία, Ο δρόμος της αυτοεξάρτησης, Να βλέπεις στον έρωτα, Ο δρόμος της συνάντησης, Ο δρόμος των δακρύων, Ο αλυσοδεμένος ελέφαντας, Ο δρόμος της ευτυχίας, Από την άγνοια στη σοφία, Ο τρομερός εχθρός, Ο μύθος της θεάς τύχης, Από την αυτοεκτίμηση στον εγωισμό, Ο δρόμος της πνευματικότητας, Γράμματα στην Κλαούντια, Μια ιστορία λυπητερή.

Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί τουλάχιστον σε 21 γλώσσες και έχουν πουλήσει περισσότερα από 2 εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο. Ο ίδιος χαρακτηρίζει τα έργα του ως βιβλία αυτοβοήθειας, γι' αυτό και έχουν ευρύτερη απήχηση σε επαγγελματίες και μη, νέους αλλά και μεγαλύτερους σε ηλικία αναγνώστες.

 

Συνοπτική ταυτότητα βιβλίου
Τίτλος: Ιστορίες να σκεφτείς
Συγγραφέας: Χορχέ Μπουκάι (Jorge Bucay)
Μετάφραση: Μαρία Μπεζαντάκου
Σελίδες: 148
Εκδόσεις: Opera

 

 

Από την Ευδοξία Υψηλάντη

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

1000 Characters left


Online περιοδικό ποικίλης ύλης. Ευχαριστούμε που επισκεφτήκατε την ιστοσελίδα μας.

 

Photo Gallery